فصلنامه پرستاری دیابت
Journal of
Diabetes Nursing
، abdalqani@gmail.com
چکیده: (23 مشاهده)
مقدمه: دهه گذشته شاهد یک دوران تحولآفرین در درمان با انسولین بوده است که باعث پیشرفتهایی در طراحی آنالوگهای نوین انسولین با پروفایلهای فارماکوکینتیک برتر، و توسعه دستگاههای تحویل پیشرفته مجهز به فناوری دیجیتال شده است. این پیشرفتها نشاندهنده فاصلهگیری قابل توجه از الگوهای مدیریت سنتی قند خون در بیماران است.
هدف: این مرور سیستماتیک، تکامل بالینی، شواهد و تأثیر جمعی آنالوگهای انسولین و دستگاههای تحویل آن را از سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۴ بررسی میکند. هدف ما ترسیم پیشرفت از آنالوگهای پایه نسل دوم و آنالوگهای فوقسریع بولوس، تا ظهور سیستمهای تحویل خودکار انسولین و تحلیل تأثیر آنها بر پیامدهای درمانی و تجربه بیمار است.
یافته ها: توسعه آنالوگهای پایه فوقطویلالاثر (گلارژین U300، دگلودک) و آنالوگهای پراندیال سریعاثر، عمل فیزیولوژیکتر انسولین را فراهم کرده، خطر هیپوگلیسمی را کاهش داده و نوسانات گلیسمی را بهبود بخشیده است. همزمان، تحویل انسولین از تزریق مکانیکی ساده به سیستمهای هوشمند و متصل تکامل یافته است. معرفی قلمهای متصل، پمپهای تقویتشده با سنسور و مهمتر از همه، سیستمهای حلقه بسته ترکیبی پیشرفته، از دادههای پایش مداوم گلوکز برای خودکارسازی تیتراسیون انسولین در زمان واقعی بهره بردهاند. این همافزایی بین فارماکودینامیک سفارشیشده و الگوریتمهای پاسخگوی دستگاه، بهطور ملموسی شاخصهای کلیدی را بهبود بخشیده است و بار مشکلات شناختی و روانی مدیریت روزانه دیابت را کاهش میدهد.
نتیجه گیری: نوآوریهای دهه گذشته نشاندهنده یک تغییر الگو از جایگزینی ایستای انسولین به سمت تقلید فیزیولوژیک پویا و پاسخگو به گلوکز است. تکامل همزمان آنالوگها و دستگاهها، استانداردهای مراقبت را بازتعریف کرده، کنترل و کیفیت زندگی بیسابقهای ارائه میدهد. پیشرفت آینده به بهبود دسترسی، حرکت به سمت سیستمهای کاملاً خودکار و شخصیسازی بیشتر درمان وابسته است.
هدف: این مرور سیستماتیک، تکامل بالینی، شواهد و تأثیر جمعی آنالوگهای انسولین و دستگاههای تحویل آن را از سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۴ بررسی میکند. هدف ما ترسیم پیشرفت از آنالوگهای پایه نسل دوم و آنالوگهای فوقسریع بولوس، تا ظهور سیستمهای تحویل خودکار انسولین و تحلیل تأثیر آنها بر پیامدهای درمانی و تجربه بیمار است.
یافته ها: توسعه آنالوگهای پایه فوقطویلالاثر (گلارژین U300، دگلودک) و آنالوگهای پراندیال سریعاثر، عمل فیزیولوژیکتر انسولین را فراهم کرده، خطر هیپوگلیسمی را کاهش داده و نوسانات گلیسمی را بهبود بخشیده است. همزمان، تحویل انسولین از تزریق مکانیکی ساده به سیستمهای هوشمند و متصل تکامل یافته است. معرفی قلمهای متصل، پمپهای تقویتشده با سنسور و مهمتر از همه، سیستمهای حلقه بسته ترکیبی پیشرفته، از دادههای پایش مداوم گلوکز برای خودکارسازی تیتراسیون انسولین در زمان واقعی بهره بردهاند. این همافزایی بین فارماکودینامیک سفارشیشده و الگوریتمهای پاسخگوی دستگاه، بهطور ملموسی شاخصهای کلیدی را بهبود بخشیده است و بار مشکلات شناختی و روانی مدیریت روزانه دیابت را کاهش میدهد.
نتیجه گیری: نوآوریهای دهه گذشته نشاندهنده یک تغییر الگو از جایگزینی ایستای انسولین به سمت تقلید فیزیولوژیک پویا و پاسخگو به گلوکز است. تکامل همزمان آنالوگها و دستگاهها، استانداردهای مراقبت را بازتعریف کرده، کنترل و کیفیت زندگی بیسابقهای ارائه میدهد. پیشرفت آینده به بهبود دسترسی، حرکت به سمت سیستمهای کاملاً خودکار و شخصیسازی بیشتر درمان وابسته است.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |