فصلنامه پرستاری دیابت
Journal of
Diabetes Nursing
Research code: IR.IAU.SRB.REC.1404.076
Ethics code: IR.IAU.SRB.REC.1404.076
استاد، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران ، dortaj@atu.ac.ir
چکیده: (4 مشاهده)
زمینه و هدف: شیوع دیابت نوع ۲ در دانشجویان افزایشیافته و ابعاد سلامت روانشناختی آنان را مختل میکند؛ لذا بررسی مداخلات روانشناختی در کنار درمانهای دارویی ضروری است. بر همین اساس هدف پژوهش بررسی اثربخشی آموزش مهارتهای خودتعیینگری بر این ابعاد در دانشجویان مبتلا به دیابت نوع ۲ بود.
روش: این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل و پیگیری دوماهه انجام شد. از میان دانشجویان مبتلا به دیابت نوع ۲ دانشگاههای آزاد اسلامی استان تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳، ۴۰ نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۲۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقهای آموزش مهارتهای خودتعیینگری را طی شش هفته دریافت کرد. دادهها با پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ (GHQ-28) گردآوری و با تحلیل واریانس با اندازههای تکراری در نرمافزار SPSS تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد اثر تعاملی زمان و گروه برای تمامی متغیرها معنادار است. برای شکایتهای جسمانی (65/48=F)، اضطراب و بیخوابی (21/58=F)، ناسازگاری اجتماعی (36/54=F)، افسردگی (61/42=F) و کل سلامت روانشناختی (47/88=F) کاهش معنادار نمرات در گروه آزمایش در مراحل پسآزمون و پیگیری نسبت به پیشآزمون مشاهده شد. درحالیکه گروه کنترل تغییر معناداری نداشت (01/0>P). مقایسههای زوجی بنفرونی نیز تفاوت معنادار میانگینها را به نفع گروه آزمایش تأیید کرد (01/0>P).
نتیجهگیری: آموزش مهارتهای خودتعیینگری بر بهبود سلامت روانشناختی دانشجویان مبتلا به دیابت نوع ۲ مؤثر بود و اثرات آن تا دو ماه پایدار ماند. پیشنهاد میشود مراکز مشاوره دانشجویی و کلینیکهای دیابت دانشگاهها این بسته ۱۲ جلسهای را بهصورت کارگاههای گروهی منظم در برنامه خدمات حمایتی خود بگنجانند و اولویت را به دانشجویان تازهتشخیصدادهشده اختصاص دهند.
روش: این مطالعه نیمه تجربی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل و پیگیری دوماهه انجام شد. از میان دانشجویان مبتلا به دیابت نوع ۲ دانشگاههای آزاد اسلامی استان تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳، ۴۰ نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۲۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقهای آموزش مهارتهای خودتعیینگری را طی شش هفته دریافت کرد. دادهها با پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ (GHQ-28) گردآوری و با تحلیل واریانس با اندازههای تکراری در نرمافزار SPSS تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد اثر تعاملی زمان و گروه برای تمامی متغیرها معنادار است. برای شکایتهای جسمانی (65/48=F)، اضطراب و بیخوابی (21/58=F)، ناسازگاری اجتماعی (36/54=F)، افسردگی (61/42=F) و کل سلامت روانشناختی (47/88=F) کاهش معنادار نمرات در گروه آزمایش در مراحل پسآزمون و پیگیری نسبت به پیشآزمون مشاهده شد. درحالیکه گروه کنترل تغییر معناداری نداشت (01/0>P). مقایسههای زوجی بنفرونی نیز تفاوت معنادار میانگینها را به نفع گروه آزمایش تأیید کرد (01/0>P).
نتیجهگیری: آموزش مهارتهای خودتعیینگری بر بهبود سلامت روانشناختی دانشجویان مبتلا به دیابت نوع ۲ مؤثر بود و اثرات آن تا دو ماه پایدار ماند. پیشنهاد میشود مراکز مشاوره دانشجویی و کلینیکهای دیابت دانشگاهها این بسته ۱۲ جلسهای را بهصورت کارگاههای گروهی منظم در برنامه خدمات حمایتی خود بگنجانند و اولویت را به دانشجویان تازهتشخیصدادهشده اختصاص دهند.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |