مقدمه و هدف:شیوع جهانی دیابت از 30 میلیون نفر در سال 1985 به 177 میلیون نفر در سال 2000 افزایش یافته است. تخمین زده می شود که کل افراد مبتلا به دیابت از 285 میلیون نفردر سال 2010 به 439 میلیون نفر در سال 2030 برسد. رژیم درمانی بخش مهمی از برنامه ی درمان بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 را تشکیل می دهد. به نظر می رسد آموزش مجازی جهت بهره بردن تمامی بیماران از خدمات آموزشی یک نیاز باشد. امروزه آموزش لوح فشرده به عنوان یک روش آموزشی نوین برای انتقال مفاهیم به صورت گسترده استفاده می شود. مواد و روش ها:مطالعه حاضر از نوع نیمه تجربی بوده و بر روی 85 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 مرکز بهداشتی شهید قدسی مشهد انجام شد.
نمونه ها به روش نمونه گیری آسان انتخاب و به دو گروه مداخله (آموزش مجازی) و کنترل (آموزش روتین) تقسیم گردیدند. مدت مداخله 2 ماه بود که داده ها قبل و بعد از مداخله به وسیله پرسشنامه و نمونه خون جهت آزمایش هموگلوبین گلیکوزیله جمع آوری شد و سپس با نرم افزار SPSS نسخه 5/11و با استفاده از آزمون های T مستقل، T زوجی وRepeated Measures ANOVA تحلیل گردیدند. یافته ها:نتایج نشان داد بعد از مداخله از نظر آماری افزایش معنی داری در میانگین نمرات پیروی از رژیم درمانی در گروه آموزش مجازی در مقایسه با گروه آموزش سنتی (روتین) مشاهده گردید. (05/0p< ). اختلاف میانگین و انحراف معیار هموگلوبین گلیکوزیله در هر دو گروه بعد از مداخله معنی دار بود. بحث و نتیجه گیری:با توجه به یافته های موجود آموزش مجازی بر پیروی از رژیم درمانی و بر جنبه های مختلف از نظر امکانات و کم کردن ترددها تاثیرات مطلوبی دارد و اجرای آن با کمترین امکانات و هزینه میسر است، توصیه می شود پرستاران هر چه بیشتر با این نوع آموزش آشنا شده و از آن جهت آموزش به بیماران استفاده نمایند.
Khosravi Bonjar A, Saravani-Aval S, Saleh-Moghadam A R, Delaramnasab M, Shahdadi H, Abdollahimohammad A et al . The Effect of E-Learning on Adherence to the Therapeutic Regimen in Patients with Type II Diabetes. J Diabetes Nurs 2017; 5 (2) :95-109 URL: http://jdn.zbmu.ac.ir/article-1-243-fa.html
خسروی بنجار علی، سراوانی اول سمانه، صالح مقدم امیر رضا، دلارام نسب مجتبی، شهدادی حسین، عبدالهی محمد عبدالغنی و همکاران.. تاثیر آموزش مجازی بر پیروی از رژیم درمانی بیماران مبتلا به دیابت نوع 2. فصلنامه پرستاری دیابت. 1396; 5 (2) :95-109