دوره 13، شماره 4 - ( 8-1404 )
جلد 13 شماره 4 صفحات 0-0 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Research code: IR.PNU.REC.1404.654
Ethics code: IR.PNU.REC.1404.654
، h_shafiee@pnu.ac.ir
چکیده: (140 مشاهده)
مقدمه: ابتلا به بیماریهای مزمن نظیر دیابت، علاوه بر عوارض جسمانی، با چالشهای روانشناختی متعددی همراه است که کیفیت زندگی بیماران را تحت تأثیر قرار میدهد. شناسایی مداخلات روانشناختی متناسب با رنج بیماریهای مزمن میتواند نقش بسزایی در سازگاری این بیماران داشته باشد؛ از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی معنادرمانی گروهی بر کاهش اضطراب، افزایش معنای زندگی و بهبود بهزیستی روانشناختی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد.
روش: پژوهش حاضر به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به دیابت نوع دو مراجعهکننده به مراکز درمانی دیابت شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۳۰ نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفیسازی ساده (قرعهکشی) در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایدهی شدند. گروه آزمایش تحت ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقهای معنادرمانی گروهی قرار گرفت، درحالیکه گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از پرسشنامههای اضطراب کاسکال (۱۹۹۰)، معنای زندگی استگر (۲۰۰۶) و بهزیستی روانشناختی ریف (۱۹۸۹) جمعآوری و با روش تحلیل کوواریانس چند متغیری تحلیل شدند.
یافتهها: یافتهها نشان داد که معنادرمانی گروهی بهطور معناداری منجر به کاهش اضطراب (59/0=η²001/0p< 14/40=F) افزایش معنای زندگی(40/0=η²001/0p< 13/18=F) و بهبود بهزیستی روانشناختی (16/0=η²001/0p< 18/5=F) در بیماران مبتلابه دیابت نوع دو شد.
نتیجهگیری: بر اساس نتایج، معنادرمانی گروهی از طریق بازتعریف هویت فراتر از برچسب بیماری و کمک به پذیرش رنجهای گریزناپذیر جسمانی، قادر است شاخصهای سلامت روانی بیماران را ارتقا دهد. بنابراین، این مداخله روانشناختی وجودی میتواند بهعنوان یک روش مکمل و کارآمد در کنار درمانهای متداول پزشکی، در برنامههای جامع مراقبتی و حمایتی برای ارتقای بهزیستی و کاهش اضطراب بالینی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو مورد استفاده قرار گیرد.
روش: پژوهش حاضر به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به دیابت نوع دو مراجعهکننده به مراکز درمانی دیابت شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۳۰ نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفیسازی ساده (قرعهکشی) در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جایدهی شدند. گروه آزمایش تحت ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقهای معنادرمانی گروهی قرار گرفت، درحالیکه گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از پرسشنامههای اضطراب کاسکال (۱۹۹۰)، معنای زندگی استگر (۲۰۰۶) و بهزیستی روانشناختی ریف (۱۹۸۹) جمعآوری و با روش تحلیل کوواریانس چند متغیری تحلیل شدند.
یافتهها: یافتهها نشان داد که معنادرمانی گروهی بهطور معناداری منجر به کاهش اضطراب (59/0=η²001/0p< 14/40=F) افزایش معنای زندگی(40/0=η²001/0p< 13/18=F) و بهبود بهزیستی روانشناختی (16/0=η²001/0p< 18/5=F) در بیماران مبتلابه دیابت نوع دو شد.
نتیجهگیری: بر اساس نتایج، معنادرمانی گروهی از طریق بازتعریف هویت فراتر از برچسب بیماری و کمک به پذیرش رنجهای گریزناپذیر جسمانی، قادر است شاخصهای سلامت روانی بیماران را ارتقا دهد. بنابراین، این مداخله روانشناختی وجودی میتواند بهعنوان یک روش مکمل و کارآمد در کنار درمانهای متداول پزشکی، در برنامههای جامع مراقبتی و حمایتی برای ارتقای بهزیستی و کاهش اضطراب بالینی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو مورد استفاده قرار گیرد.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
مداخلات برای دیابت
دریافت: 1405/3/23 | پذیرش: 1405/5/11 | انتشار: 1404/6/10
دریافت: 1405/3/23 | پذیرش: 1405/5/11 | انتشار: 1404/6/10
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |